Δελτία ειδήσεων και δημοσιογράφοι
Άσε στην άκρη πατατάκια, σουβλάκια και coca cola περασμένα ξεχασμένα αυτά. Εδώ όλοι οι δημοσιογράφοι (το έχουν κάνει τάμα άραγε) ποιος θα σε κάνει γρηγορότερα να πηδήξεις από τη βεράντα ή να κόψεις τις φλέβες σου.
Καταστροφή οικονομική, έλλειμμα, επιτήρηση, βουλιάζουν τα ταμείο,ασφαλιστικό και σύνταξη (όπως πάνε θα την κατεβάσουν στα 50 ευρώ να ησυχάσουμε) αφού δουλέψουμε μέχρι τα 70 τουλάχιστον!!! Δεν κατάλαβα όταν δουλεύεις πχ 27 χρόνια, έχεις πληρώσει ένα σκασμό χρήματα θέλοντας και μη, για ταμεία σύνταξης,εφάπαξ και περίθαλψη κάποια στιγμή επειδή θέλει έτσι ο δημοσιογράφος κάνοντας σενάρια και υποθέσεις εργασίας από αέρος, προτείνει έμμεσα στην εκάστοτε κυβέρνηση τι ακριβώς να κάνει; Θα τρελαθούμε τελικά;
Μήπως κυβερνούν οι δημοσιογράφοι και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Μήπως ο συγχωρεμένος ο Κακαουνάκης είχε δίκιο που έλεγε στην τελευταία του συνέντευξη, για το σινάφι τους ότι πλέον είναι η πρώτη εξουσία και όχι η τέταρτη!!! Μήπως στην τελευταία αυτοκριτική του πριν (τον αναχωρήσουν σε τόπο χλοερό) είπε ότι, λέει και γράφει σαν δημοσιογράφος, τα λιγότερα ψέματα για αυτό είναι καλός;
Σ' αυτό το ρημάδι το δελτίο ειδήσεων δεν έχουν να πουν και να προβάλλουν και κάτι καλό που κάνουν στην κυβέρνηση ή πρέπει να βγαίνει στον αέρα ο κάθε υπουργός να διαψεύδει τους δημοσιογράφους: Καλό έ;
Έχουν βρει και δουλειά κάτι πρωινοί χαραμοφάηδες και μπλα μπλα μπλα σου τρελαίνουν το κεφάλι με τους καυγάδες τους γιατί ο ένας έχει την έμπνευση ότι αυτό θα κάνει ο υπουργός, οοοχι λέει ο πλαϊνός του, - δεν ξέρεις εσύ - το άλλο θα κάνει ο υπουργός (αυτός έχει το χάρισμα της μαντικής τέχνης).
Εκεί να δεις ύφος που πλασάρει ο ένας στον άλλον, αλλά όλοι μαζί χαριεντίζονται, να τα γελάκια και οι ευγένειες γιατί είναι όλοι τους τα ίδια ΝΟΥΜΕΡΑ ΚΑΙ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΚΟΡΑΚΑΣ ΚΟΡΑΚΟΥ ΜΑΤΙ ΔΕ ΒΓΑΖΕΙ.
Τα δελφίνια έχουν υπόσταση ατόμου
Κάτι που διάβασα στο έθνος.gr και μου άρεσε:
Οπως τονίζουν, είναι τόσο ικανά που πρέπει να αντιμετωπίζονται ως «μη ανθρώπινα πρόσωπα», καθώς έχουν συμπεριφορά παρόμοια με την ανθρώπινη, ιδίως στην επικοινωνία, κατά πολύ δε ανώτερη από την αντίστοιχη των χιμπατζήδων. Τα παραπάνω υποστηρίζονται και από τα ανατομικά στοιχεία του εγκεφάλου των δελφινιών, ο οποίος έχει πολλά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την ανώτερη νοημοσύνη.
Σε σχετικό δημοσίευμα των Τάιμς του Λονδίνου υπογραμμίζεται ότι είναι ηθικά απαράδεκτο να κρατούνται τόσο έξυπνα πλάσματα φυλακισμένα σε ενυδρεία ψυχαγωγικών πάρκων ή να φονεύονται σκοπίμως για τροφή ή κατά λάθος από τους ψαράδες.
Η ζωολόγος Λόρι Μαρίνο του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα των ΗΠΑ μέσω μαγνητικών τομογραφιών «χαρτογράφησε» τους εγκεφάλους των δελφινιών και τους έχει συγκρίνει με αυτούς των άλλων πρωτευόντων (ανθρώπων και πιθήκων), αποκαλύπτοντας ότι τα δελφίνια έχουν εντυπωσιακά μεγάλη αναλογία νεοφλοιού, του εξελικτικά πιο σύγχρονου και προχωρημένου τμήματος του εγκεφάλου, στο οποίο εδράζονται οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες. «Η νευροανατομία υποδηλώνει μια ψυχολογική συνέχεια ανάμεσα στους ανθρώπους και τα δελφίνια, πράγμα που δεν μπορεί παρά να έχει σημαντικές συνέπειες για την ηθική των σχέσεων ανθρώπων-δελφινιών», πρόσθεσε.
Εδώ και χρόνια τα δελφίνια είχαν θεωρηθεί τα εξυπνότερα ζώα μετά τον άνθρωπο, όμως ορισμένοι επιστήμονες πρόσφατα τα υποβίβασαν κάτω από τους χιμπατζήδες, καθώς μερικές έρευνες έδειξαν ότι οι εξυπνότεροι πίθηκοι μπορούν να φτάσουν τη νοημοσύνη τρίχρονων παιδιών. Πιο πρόσφατα όμως, νέες συμπεριφορικές μελέτες ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι τα δελφίνια ξεπερνάνε τους χιμπατζήδες σε εξυπνάδα και μάλιστα υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά τα δελφίνια έχουν ξεχωριστές προσωπικότητες, ισχυρή αίσθηση του εαυτού τους, ενώ μπορούν να σκεφτούν ακόμα και για το μέλλον. Επιπλέον, αποδείχτηκε ότι το ένα δελφίνι μαθαίνει από το άλλο νέες μορφές συμπεριφοράς, ένα σημείο-κλειδί για την εμφάνιση «πολιτισμού».
Η Νταϊάνα Ράις, καθηγήτρια ψυχολογίας του κολεγίου Χάντερ του πανεπιστημίου της Ν.Υόρκης, έδειξε ότι τα δελφίνια μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να τον χρησιμοποιήσουν για να δουν διάφορα μέρη του σώματός τους. Επίσης αποκάλυψε ότι τα δελφίνια μπορούν να μάθουν μια συμβολική γλώσσα. Αλλες έρευνες έδειξαν ότι τα δελφίνια μπορούν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, ενώ όσα ζουν ελεύθερα στη θάλασσα, μπορούν να συνεργαστούν με τρόπους που υποδηλώνουν πολύπλοκες κοινωνικές δομές και υψηλού επιπέδου συναισθηματικές αντιδράσεις.
Τα συμπεράσματα των δύο επιστημόνων θα παρουσιαστούν το επόμενο διάστημα σε επιστημονική συνδιάσκεψη, όπου και θα κληθεί η επιστημονική κοινότητα να αναγνωρίσει ως ανήθικη την κακομεταχείριση των δελφινιών. Σημειώνεται ότι εκεί θα βρίσκεται και ο Τόμας Γουάιτ, καθηγητής ηθικής στο πανεπιστήμιο Λογιόλα του Λος Αντζελες, που έχει ήδη σε επιστημονικές εργασίες του υποστηρίξει ότι τα δελφίνια πρέπει να έχουν δικαιώματα και ο οποίος δήλωσε ότι «μετά και τις νέες επιστημονικές έρευνες, τα δελφίνια πρέπει να θεωρηθούν ως μη ανθρώπινα πρόσωπα, που δικαιούνται να έχουν την ηθική υπόσταση ατόμων».
Γιατροί και VIP σύνδρομο
Ψευτοχλίδα, αγραμματοσύνη και μαύρο χρήμα.
Αυτό το αριστούργημα γραφής είναι του γιατρού Ελυθ. Ανευλαβή ΔΙΑΒΑΣΤΕΤΟ
Ελευθέριος Ανευλαβής
Οι καλοί δεν νικήθηκαν γιατί ήταν καλοί,
Αλλά γιατί ήταν ανήμποροι.
Μπρεχτ.
Ονειρεύομαι πατρίδα περήφανη, που μας χωρά όλους μέσα της. Να την αγαπάμε κι όχι να την καπηλευόμαστε, ανεμίζοντας, της λέξης το κουφάρι, αδειανό πουκάμισο, τρύπια σημαία να την καίνε τ΄ αλητόπαιδα και να την πορνεύουν οι πατριδέμποροι.
Μια πατρίδα, που δεν θα την βρωμίζουν οι άχρηστοι καπάτσοι υπομείονες (χαφιέδες), πατώντας τους άξιους και άδολους• ούτε, θα την προδίδουν οι μίσθαρνοι αδερφοφάγοι, ντόπιοι εφιάλτες• οι λιποτάκτες της κρίσιμης ώρας. Μια πατρίδα που οι πρόγονοι, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, μας την παρέδωσαν «ελευθέραν δι’ αρετήν: ένεκα της ανδρείας των» και ελεύθερη, απ’ όλες τις δουλείες, να την αφήσουμε και μείς στα παιδιά μας. Κι ας εκβιάζουν τα δολερά, αργυρώνητα παγκόσμιοποιημένα κοράκια.
«Η Ελλάδα με την αρετή κατορθώνει να αντιμάχεται τη φτώχια και την σκλαβιά: Αρετή διαχρεωμένη η Ελλάς την τε πενίην απαμύνεται και την δεσποσύνην», φωνάζει ο Ηρόδοτος μέσα από τους αιώνες. Κι ίδιος συμπληρώνει: «Τους Έλληνες ενωμένους είναι δύσκολο να τους νικήσουν ακόμα κι αν όλοι οι άλλοι μαζευτούν μαζί: Κατά μεν το ισχυρόν Έλληνας ομοφρονέοντας … χαλεπούς είναι περιγίγνεσθαι και άπασι ανθρώποισι».
Ονειρεύομαι νέους, ολόφωτους, αλήτες της σκέψης, που ανοίγουν πανιά για το ουράνιο τόξο της ανιδιοτέλεια και της ακριβής ελευθερίας, εξοργισμένοι με τον πλανήτη των ηλιθίων, που εξαθλιώνει τους στερημένους και αποβλακώνει αυτούς που σκέφτονται με την κοιλία τους.
Νέους, που καίνε την καρδιά τους, όχι την πόλη τους, καύσιμο για το ολόφωτο ταξίδι τους, κι όχι καύσιμο μίσους, για μια κοινωνία που τους ξέχασε. Που τους φέρεται σαν μητριά κακή. Και δικαιολογημένα τη μισούν, με το μίσος της προδομένης αγάπης.
Νέους με τον ιδρώτα της προσπάθειας στα χείλη και την πρώιμη ρυτίδα της ευθύνης στο μεσόφρυδο.
Όχι νεσκαφεδορουφήχτρες, φραπεδόμαγκες, φρεντοφλώρους και τουρμποανόητους, ιντερνετοηλίθιους, αργόσχολους υπαλλήλους της ρουτίνας και του συρμού. Με IQ τηλεθέασης και λόγο νέο-νεάντερταλ, «πολιτισμένου».
Ονειρεύομαι παιδιογέροντες, που ώριμοι, γεραροί και όχι γερασμένοι, εξακολουθούν να δικαιώνουν το μέλλον και την πρόοδο, ό,τι είναι, αληθινά, καινούργιο και να αθωώνουν το παρελθόν, με μεγαλοψυχία. Γιατί γνωρίζουν πως το παρελθόν είναι η μαμή του αύριο. Το παρόν, μια στιγμή μοναχά είναι «κι αν πρόλαβες είδες», κατά πως λέει ο Ελύτης.
Παιδιογέροντες, που ζούνε τη ζωή, για να μην αφήσουν «τίποτα στον θάνατο παρά μόνο τις στάχτες» τους, όπως φωνάζει ο Ζορμπάς ο Έλληνας του Καζαντζάκη.
Παιδιογέροντες, που είναι αιρετικοί, δηλαδή, παραμένουν γνήσιοι και ειλικρινείς και όχι αρτηριοσκληρωμένα ανθρωπάρια στα πρόθυρα εγκεφαλομαλάκυνσης, από την αδράνεια και τη βαρεμάρα. «Γέρων δε Έλλην ούκ έστιν. Νέοι εστέ τα ψυχάς πάντες», φωνάζει ο Πλάτων.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που στέκονται, πάντα, γενναίοι και δυνατοί, μονάχοι μέσα στην «απέραντη ερημία του πλήθους», του Αναγνωστάκη. «Πάντα ύποπτοι για την ομάδα, σαν την αλήθεια», όπως γράφει ο Άρης Αλεξάνδρου. Ανθρώπους, που σκορπάνε, μεγαλόκαρδα, την καρδιά τους όχι για να δώσουν ελεημοσύνη ενοχής, αλλά για να πάρουν από το βάρος της δυστυχίας του ανθρώπου.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που βάζουν φωτιά στα ηλίθια αυτονόητα, χωρίς να λογαριάζουν την ποινή του εμπρηστή. Γιατί ο Προμηθέας δεν πέθανε εντός τους. Και κραυγάζει, ο δεσμώτης, καρφωμένος στον βράχο του Καυκάσου: «Ποιο λίγο κι απ’ το τίποτα με μέλει εμένα ο Δίας: Εμοί δ’ έλασσον Ζηνός ή μηδέν μέλει.».
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που όχι μόνον δεν φθονούν όσους βαθυπλουτίζουν, μα τους απεχθάνονται, γιατί ξέρουν το: «Ουθείς επλούτησε ταχέως δίκαιος ων», του Μενάνδρου, και το: «Ουκ έστι, μη αδικούντα, πλουτείν», του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Και επίσης ξέρουν, πως «δεν φύτρωσε χειρότερη εφεύρεση στον κόσμο σαν το χρήμα.
Αυτό γκρεμίζει πόλεις, ανθρώπους ξεσπιτώνει… μαθαίνει τον άνθρωπο να γίνει κάλπης και να κατέχει μύριες όσες βρομιές: Ουδέν γαρ ανθρώποισιν οίον άργυρος κακόν νόμισμ’ έβλαστε. Τούτο και πόλεις πορθεί… πανουργίας δ’ έδειξεν ανθρώποις έχειν και παντός έργου δυσέβειαν ειδέναι», όπως διδάσκει ο Σοφοκλής.
Ανθρώπους, που για ανεκτίμητο θησαυρό έχουν τη καθαρή καρδιά τους και τη μεγάλη τους ψυχή. Και πορεύονται, αταλάντευτοι, τον δρόμο προς την πύλη της δικαιοσύνης. «Εν δικαιοσύνη συλλήβδην πασ’ αρετή.». (Θεόγνις).
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που κι αν τους στήνουν καρτέρι στον δρόμο οι ύαινες, που κι αν τους επιβουλεύονται τόσοι και τόσοι, αυτοί όρθιοι, με τον ορθό λόγο στα χείλη και την φλόγα της αγάπης στην καρδιά, κάνουν τις ύπουλες, σαρκοβόρες ύαινες να λουφάξουν.
Ανθρώπους, που αποκτούν τους φίλους τους όχι ευεργετούμενοι από αυτούς, αλλά ευεργετώντας τους. «Κτώμεθα γαρ τους φίλους ουκ ευ πάσχοτες αλλά δρώντες», λέει ο Περικλής στον επιτάφιο λόγο του.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που ξέρουν, πως αυτός ο κόσμος, «ο μικρός ο μέγας, του Ελύτη, είναι μοναδικός και ο μοναδικός μας κόσμος, τον οποίον, η σκέψη μας, που τον περιέχει, τον ξανοίγει στο άπειρο του ουρανού και του Θεού. Του Θεού, που μας περιέχει και τον περιέχουμε, Θεοδόχοι, εμείς, του εντός μας Θεού, ως Λόγο. «Και Θεός ην ο Λόγος» (Ιωάννης ο Ευαγγελιστής).
Ανθρώπους, που δεν είναι λιποτάκτες του πνεύματος και της αληθινής ζωής, για να επαιτούν μιαν άλλη ζωή, κάπου αλλού, στο αόρατο μέλλον. Που «μισούν όχι αυτούς που τους πήραν τον ουρανό αλλά αυτούς που τους στέρησαν τη γη». Που ξέρουν πως: «Θεοί κι οξαποδώ, κει δεν είναι παρά δω». Πως: «Αλλιώς δεν είν' ο αληθινός κι αλλιώς ο ψεύτικος ντουνιάς», κατά πως λέει ο Βάρναλης.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που θαρραλέα και τίμια λένε: δεν σε ξέρω, μπορεί να είμαστε συνταξιδιώτες, μα αυτό δεν μας κάνει ίδιους. Ποτέ δε σε είδα στη γειτονιά των ονείρων μου και απ' την οδό των πόθων μου δεν πέρασες ποτέ. «Όχι δεν πιάνω το χέρι σου. Θα κλέψεις το σχήμα του δικού μου», φωνάζουν μαζί με τον Μανόλη Αναγνωστάκη.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που ξέρουν πως ποτάμι είναι ο άνθρωπος και τρέχει πάντα προς τη μεγάλη θάλασσα, τη στοργική του μάνα, που θα τον αγκαλιάσει ξεπλένοντας τους ρύπους της ζωής. «Πλυνέουσα τα ρερυπωμένα» (Οδύσσεια). Και με το σύννεφο της βροχής, ξανανιωμένον, θα τον βρέξει μες’ την καινούργια του πηγή.
«Μάνα μου όλα τελειώνουν κι όλα γίνονται ξανά, όμως τούτη η θητεία δεν τελειώνει πουθενά», όπως τραγουδάει ο δικός μας Νιόνιος, των εκδρομέων του εξήντα και, τώρα, δρομέων των εξήντα και... .
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που δεν θέλουν να χειροκροτούν, ούτε θέλουν να χειροκροτούνται, γιατί σιχάθηκαν και τους παλαμακιστές (αυτοί που χτυπάμε παλαμάκια) και τους παλαμακιζόμενους (αυτοί που τους χτυπάνε παλαμάκια).
Ανθρώπους, που προχώρησαν πολύ μπροστά, από τον μέσο όρο και δεν ανήκουν πουθενά, παρά μόνο στον Άνθρωπο και σε ανθρώπους άξιους, για το ανθρώπινο όνομα. «Ανέβηκαν ψηλά, πολύ ψηλά. Δύσκολο πια να χαμηλώσουνε». Να ζήσουνε σκλάβοι της συνήθειας, σε μιαν επίπεδη πεδιάδα. «Οι διαλεχτοί των κριμάτων», του Οδυσσέα Ελύτη.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που κρατούν αναμμένη τη δάδα της γνώσης. Που ξέρουν πως η γνώση είναι μεταδοτική και την μεταδίδουν, για να φωτίζει το μυαλό, χωρίς να καίει την καρδιά και να κάνει στάχτη την ψυχή. «Είθε να γίνεις αυτός που είσαι μαθαίνοντας: Γένοι’ οίος εσσί μαθών», τραγουδάει ο Πίνδαρος.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που σταυρωμένοι «πάνω στον σταυρό της εσταυρωμένης συνείδησης, της οποίας ο σταυρός είναι η αμφιβολία» κατά τον Γιάσπερς, με απελπισία: «άπω ελπίδα» του Ελύτη, ελπίζουν. Μην απελπίζεστε ο ένας ληστής δίπλα στο Σταυρό σώθηκε. Απελπιστείτε ο ένας χάθηκε. Ανθρώπους ζωντανούς αγκαλιά με το θάνατο, στο περήφανο, αλλόκοτο, ζευγάρι του μυστηρίου της ζωής.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που οδυσσεύουν (οδυσσεύω: περιπλανιέμαι στη θάλασσα σαν τον Οδυσσέα. Δικός μου νεολογισμός.) τις θάλασσες της ζωής, με νήπιους συντρόφους, αντάμα. Δεν ξέρουν αν θα φτάσουν στην Ιθάκη τους. Όμως αυτήν έχουν μοναδικό ιδανικό σκοπό, γιατί ξέρουν, πως μόνο κυνηγώντας το ιδανικό μπορούν να προσεγγίσουν το πραγματικό. Κι’ ας τους προδίδουν οι νήπιοι σύντροφοι, οπαδοί του κοπαδιού του μέσου ορού.
Ονειρεύομαι ανθρώπους, που πολεμούν την αυθαιρεσία της εξουσίας και ξέρουν, πάντα αγενείς προς την εξουσία, πως η αυθαιρεσία της εξουσίας υπάρχει όσο την αποδέχεσαι. Και αποδεχόμενος την νομιμοποιείς.
Ονειρεύομαι…
«Μετά την επικράτησιν της … επαναστάσεως στήθηκε … χάλκινος ανδριάς του… . Όμως, καθώς τις νύχτες … ο σφοδρός άνεμος που φυσούσε ανατάραζε με βία την ρεντικότα … ο προκαλούμενος θόρυβος ήτανε τόσο .. εκκωφαντικός, που στεκόταν αδύνατο να κλείση κανείς μάτι …
Έτσι οι κάτοικοι εζήτησαν και, δια καταλλήλων ενεργειών, επέτυχαν την κατεδάφιση του μνημείου...
Τι ζητούσες στη Λάρισα, Συ, Ένας Υδραίος;» (Νίκος Εγγονόπουλος)
Ονειρεύομαι, …
τον Άνθρωπο, μέσα στην απελπισία, μια «άπω ελπίδα»,
«Για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση» (Γ. Ρίτσος).
«Θαρσείν χρη• αύριον έσσετ’ άμεινον
Θάρρος• το αύριο θα είναι καλύτερο»
Θεόκριτος
(ελευθερίως, παραφρασμένος)
1η Ιανουαρίου 2010 ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ
Δηλαδή (για τους συναδέλφους μου αυτό) τη Δευτέρα με το που θα φτάσουμε στη Τράπεζα, θα χαμογελάμε όλοι (χαμόγελο της κ.Μπακογιάννη και όχι της Τζοκόντα), θα πέσουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και θα φιλιόμαστε ασταμάτητα ; (ωχ έχουμε και τη γρίππη των χοίρων, βοδιών, ερπετών και ότι άλλο είναι τέλος πάντων αυτή) και θα δίνουμε ο ένας στον άλλον ή άλλη, υποσχέσεις ότι δεν θα αλληλοκαρφωθούμε ξανά ποτέ!!!
Δηλαδή δεν θα ξαναθάψουμε "την άλλη που μας το παίζει και καλά το μοντελάκι";
Μήπως η άλλη που ντε και σώνει αν δεν την κάνεις τουλάχιστον Διευθύντρια !! δεν θα βρίζει Θεούς και Δαίμονες (κάθε γυναίκα στο ΙΕΤΑ νομίζει και πιστεύει πως αδικείται που δεν είναι τουλάχιστον Διευθύντρια)!
Δηλαδή ποτέ δεν θα ξαναβριστούμε; Δεν θα θάψουμε ο ένας τον άλλον στον άλλον; Επ! Δεν βγαίνει ζωή κι έτσι με τόση καλοσύνη!!!!! Ασε που βαρυέσαι κι όλας. Λες τώρα να μη της ρίξω κι ένα μπινελίκι της ρουφιάνας που μου το παίζει ότι κάτι είναι η ψηλομύτα! 'Η ο άλλος ο μαλάκ......μπιπ! έχει και γνώμη ο άσχετος και μιλάει για τη δουλιά ο χοντροκέφαλος ο παλιοπ...........μπιπ!
Άσε τι γλέντια αγκαλιές, φιλιά και συχαρίκια (συγνώμη σιχτιρλίκια ήθελα να πω) θα πέσουν με τις τοποθετήσεις (πρώτα ο Θεός!) Για ένα μήνα τουλάχιστον και οι 180 θα βρίζουμε ο ένας τον άλλον με λόγο ή χωρίς λόγο, έτσι απλά επειδή δεν θα είμαστε και εμείς σ' αυτές ή αν είμαστε γιατί να είναι και ο άλλος (εκεί να δεις καλοσύνη)!!!
Οι Νεοδημοκράτες από τις ΔΑΚΕ (1+2) αυτό κι αν είναι βίτσιο! για πότε οι υποστηρικτές της Νο1 πάνε στη Νο2 και αντίστροφα δεν περιγράφεται! τον ρωτάς τον άλλον: ρε συ δεν ήσουν με τον τάδε και ακούς απάντηση τώρααααααααα! θα βρίζουν την ΠΑΣΚΕ, οι ΠΑΣΟΚΟΙ θα λένε πριτς να και εμείς να να να!!!
Εγώ πάντως είναι αδύνατον να μην τσακωθώ με τον Καστρινό, ο οποίος θα τσακωθεί με εμένα, με τον Αθανασίου, ο οποίος θα τσακωθεί με εμένα που είχα τσακωθεί με τον Καστρινό, ο οποίος Καστρινός θα τσακωθεί με όποιον βρει μπροστά του από τα νεύρα του (φταίει δε φταίει ο άλλος) και πάει λέγοντας διότι παιδιά το ΙΕΤΑ σε ΤΟΣΗ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ δεν είναι μαθημένο!!!
Εκεί που είμαστε μάγκες και το δείξαμε σε όλη την Τράπεζα είναι οι απεργίες! Εκεί για ένα περίεργο και Θεϊκό λόγο και οι 180 γινόμαστε ένας άνθρωπος διότι έχουμε ψυχή, δεν είμαστε κότες και δεν δειλιάζουμε!
Γι' αυτό φιλαράκια μου ΑΝΤΕ ΠΑΛΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ αλλά από Δευτέρα πάμε πάλι στα ΒΡΙΣΙΔΙΑ γιατί έτσι είναι η ζωή!
Είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα στην Ελληνική πραγματικότητα
Ανασηκώνεις με χάρη τη φούστα, διότι ο καινούργιος αυτός στο απέναντι γραφείο και νοστιμούλης είναι και τον έχεις πιάσει να σε κοιτάει τυχαία στα μπούτια! Τρέχεις πέρα -δώθε γραφείο,φωτοτυπικό, γραφείο, Προϊστάμενος,φωτοτυπικό, σε χτυπάνε τα ρημάδια τα τακούνια αλλά πάνε πολύ με τη φούστα που είναι και κολλητή, σε κοιτάει και ο νοστιμούλης, βρε πως πέρασε η μέρα, μεσημέριασε δρόμο.Μέσα στη σιωπή και το ρούφηγμα ακούγεται η πατρική ερώτηση που είναι τα παιδιά;
Κορίτσια αυτό το έγραψα με κέφι και γελώντας, μαγειρεύω κοκκινιστό του δικού μου Άρχοντα, καθιστή στο τραπέζι της κουζίνας, έχει και επίλογο : Να προβληματιστούν οι 20αρες πριν ερωτευτούν! να παντρευτούν γρήγορα οι 30αρες ! να βλαστημήσουν την ώρα και τη στιγμή που ..οι 40αρες, να γελάσουν οι 50αρες, να κλάψουν οι 60αρες και καλή ψυχή οι 70αρες. Άντε βρε κορίτσια καλή χρονιά να έχουμε όλες να μας μπει γερά το 2010!
